Ostatni zdobywca Błękitnej Wstęgi zatopiony

fot. Wikipedia

Statek SS United States, mierzący imponujące 302 metry długości i ważący ponad 45 tysięcy ton wyporności, przez dziesięciolecia uosabiał złoty wiek amerykańskiej inżynierii morskiej. Zbudowany w stoczni Newport News Shipbuilding za około 71,8 miliona dolarów, od początku krył w sobie rygorystyczne założenia militarne. W listopadzie 2026 roku ostatecznie zakończył swoją przygodę z żeglugą.

Projektowany przy ścisłym wsparciu rządu i marynarki wojennej USA, mógł w razie konfliktu zostać błyskawicznie przekształcony w szybki transportowiec wojskowy, zdolny przewieźć aż 14 tysięcy żołnierzy na dystansie ponad 10 tysięcy mil morskich bez konieczności tankowania. Jego nowatorska konstrukcja opierała się na dwunastopokładowej architekturze, w której zastosowano rekordową ilość lekkich stopów aluminium, co pozwoliło znacząco zredukować masę jednostki. Sercem potężnego liniowca był utajniony, ekstremalnie wydajny układ napędowy złożony z czterech turbin parowych Westinghouse oraz ośmiu kotłów Babcock&Wilcox, generujących oszałamiającą moc znamionową rzędu 240 tysięcy koni mechanicznych. Ta bezprecedensowa siła pozwalała gigantowi rozwijać prędkość eksploatacyjną przekraczającą 35 węzłów (ponad 65 km/h), co czyniło go najszybszym transatlantykiem w dziejach.

Największym triumfem w historii „Big U” pozostaje zdobycie legendarnej Błękitnej Wstęgi Atlantyku już podczas dziewiczego rejsu w lipcu 1952 roku. Liniowiec pokonał trasę z Nowego Jorku do brytyjskiego wybrzeża w zaledwie 3 dni, 10 godzin i 40 minut, ustanawiając rekord średniej prędkości wynoszący ponad 35,5 węzła zarówno w rejsie wschodnim, jak i zachodnim. Ten gigantyczny sukces zdeklasował dotychczasowego lidera, brytyjski statek RMS Queen Mary, utrzymując przewagę ponad 10 godzin, co na zawsze zagwarantowało mu status niepokonanej legendy oceanów.

Po wycofaniu ze służby w listopadzie 1969 roku i wieloletnim, niszczącym postoju przy nabrzeżu w Filadelfii, los statku wydawał się przesądzony, lecz przełom nadszedł za sprawą władz hrabstwa Okaloosa na Florydzie, które odkupiły jednostkę za milion dolarów w 2024 roku w celu utworzenia największej sztucznej rafy koralowej świata. Zanim doszło do finałowego zatopienia, statek przeszedł trwający niemal rok proces skrupulatnej dekontaminacji w stoczni w Mobile w stanie Alabama, gdzie z kadłuba usunięto setki ton toksycznych substancji, w tym azbest, resztki paliw oraz okablowanie, a całkowity koszt przygotowań zamknął się w kwocie około 13 milionów dolarów. Równolegle inżynierowie wycięli w poszyciu i wewnętrznych grodziach setki otworów technologicznych, które miały zagwarantować kontrolowany napływ wody oraz optymalne warunki dla przyszłego ekosystemu.

Kulminacyjny moment nastąpił we środę, 11 listopada 2026 roku, kiedy to pozbawiony kominów, lecz wciąż majestatyczny kadłub zaholowano na otwarte wody Zatoki Meksykańskiej. Transmitowana na żywo w internecie operacja zatopienia, prowadzona w wyznaczonej strefie około 22 mil morskich na południowy zachód od Destin-Fort Walton Beach (na pozycji 30°07.148′ N, 86°46.755′ W), rozpoczęła się tuż po godzinie 13:00 czasu lokalnego. Po precyzyjnej, zdalnej detonacji ładunków wybuchowych umieszczonych poniżej linii wodnej, tysiące ton morskiej wody błyskawicznie wdarły się do wnętrza pustych przedziałów. Cały proces dynamicznego zanurzania trwał zaledwie kilkanaście minut, podczas których 302-metrowy kolos idealnie pionowo i stabilnie osiadł na dnie na głębokości kilkudziesięciu metrów, zachowując równą stępkę. Wkrótce przekształci się w unikalny podwodny pomnik oraz raj dla nurków.

Tagi: